Claude Fable 5.1: test polszczyzny

Sprawdziłem trzy narzędzia do generowania napisów pod materiały wideo po polsku. Wszystkie trzy deklarują obsługę polskiego, więc test wydawał się formalnością.

Pierwsze narzędzie poradziło sobie z mową potoczną, ale zgubiło większość znaków diakrytycznych w wyrazach na końcu zdania. Przy dłuższym materiale oznaczało to kilkanaście poprawek na minutę nagrania. W praktyce zabierało to więcej czasu niż ręczne przygotowanie napisów od zera w edytorze.

Drugie narzędzie poprawnie oddało diakrytykę. Zgubiło za to interpunkcję. Zdania pytające kończyło kropką, wtrąceń w ogóle nie oddzielało.

Trzecie narzędzie zrobiło jedno i drugie dobrze. Kosztuje za to cztery razy więcej.

Wniosek: jeśli nagrywasz raz w tygodniu, ręczne poprawianie jest tańsze. Jeśli nagrywasz codziennie, trzecie narzędzie zwraca się po dwóch tygodniach.

Osobna sprawa to treści, które powstają później z takich napisów. Napisy z błędami wracają do ciebie po miesiącu, kiedy ktoś zrobi z nich transkrypcję i wrzuci na stronę. Wtedy poprawiasz to samo drugi raz. Napisy z błędami wracają zawsze, prędzej czy później.

---

Co zmieniłem i dlaczego:

• Rozbiłem długie zdanie w drugim akapicie na trzy. Jedno zdanie na cztery linijki kłóciło się z resztą tekstu, gdzie zdania są krótkie.
• „napisanie napisów od zera ręcznie” → „ręczne przygotowanie napisów od zera”. Usunąłem powtórzenie „napisanie napisów”. Sens bez zmian.
• „zrobiło diakrytykę poprawnie” → „poprawnie oddało diakrytykę”. „Zrobić diakrytykę” brzmi potocznie w sposób, którego reszta tekstu unika. Zostawiłem „zrobiło jedno i drugie dobrze” w kolejnym akapicie, bo tam to działa jako puenta.
• „Zdanie pytające kończyło kropką” → „Zdania pytające kończyło kropką, wtrąceń…”. Liczba mnoga, bo mowa o regule, nie o jednym przypadku.
• „Kosztuje cztery razy tyle” → „Kosztuje za to cztery razy więcej”. „Cztery razy tyle” wymaga domyślenia się, ile. „Za to” wiąże zdanie z poprzednim.
• „poprawianie ręczne” → „ręczne poprawianie”. Naturalniejszy szyk.
• „content” → „treści”. Anglicyzm odstawał od reszty tekstu pisanego po polsku.
• „który powstaje z takich napisów później” → „które powstają później z takich napisów” i „miesiąc później” → „po miesiącu”. W jednym akapicie trzy razy pojawiało się „później”. Zostało jedno, w ostatnim zdaniu.
• „wcześniej czy później” → „prędzej czy później”. Poprawny frazeologizm.
• „poprawiasz drugi raz to samo” → „poprawiasz to samo drugi raz”. Drobna zmiana szyku, lepiej brzmi na głos.

Kolejności argumentów i treści wniosków nie ruszałem. Powtórzenie „Napisy z błędami wracają” w ostatnim akapicie zostawiłem, bo wygląda na celowe.